last fm gösteriyor ki, en sevdiğim müzikler/icracılarla en çok dinlediklerim arasında o kadar da sağlam bir denklik yok. hergünlük ruh halime hitap etmeyen fakat, dinleme aralarında nadasa yatıracak kadar çok sevdiğim eserler dururken,—sırf beynimi yormuyor diye—tam da hastası olmadığım bir sürü şarkıyı çok dinliyorum. ne kadar kapitalist bir yöntemmiş, bir acayiplik var diyorum ben de.